boomke
‘Boomke’ houdt Devo nog steeds bij elkaar
Door Jan Martens

Vrijdag 30 december 2005 - Onlangs waren ze nog samen op een verjaardagsfeest. En ja, dan komt het onderwerp weer ter sprake. Zeker na het nuttigen van de nodige liters bier. Tot zes uur in de ochtend zaten ze te praten. Over toen, over die ene fatale zondagavond, over de dood van ‘Boomke’ en over de voetbalclub die nooit meer hetzelfde wordt. - Driekwart jaar na het verkeersongeval waarbij aanvoerder Richard van den Boom om het leven kwam, houdt die gebeurtenis de spelers van Devo uit Bosschenhoofd nog steeds bezig. „Ik denk er bijna iedere dag nog wel aan.“

 
 
(Foto Con Clasquin)

Berry den Braber (27) voetbalt niet meer. Hij revalideert. Al sinds april van dit jaar. Twee operaties heeft hij al achter de rug en in het najaar van 2006 volgt de derde. „Dan worden de pinnen uit mijn been gehaald. Ik hoop dat ik over ruim een jaar, zeg maar in januari 2007, weer kan voetballen.“
Berry was spits. Bij voetbalclub Devo in Bosschenhoofd. Thuis naast vliegveld Seppe. Al sinds 1929, staat er op een bord bij het sportpark.
Op 17 april speelde Berry met zijn elftal een uitwedstrijd in en tegen Achtmaal. Devo won. Simpel, zoals de uitslag doet vermoeden. Met 3-0.
Na die wedstrijd was het feest. „Dat is het altijd als wij tegen Achtmaal spelen. Zowel uit als thuis. Met geen enkele andere club in de vijfde klasse hebben we dat zo als met Achtmaal. Ja, met Hoeven misschien, omdat dat dorp pal naast Bosschenhoofd ligt. Maar ook met Hoeven is het toch anders dan met Achtmaal. Dan zijn we tijdens het feest na de wedstrijd nog steeds twee teams. Met Achtmaal is dat niet zo, dan klit alles en iedereen samen en zijn we echt één kliek. We feesten al jarenlang, na iedere onderlinge wedstrijd.“
Zo ook op die zondag in april. De spelers van Achtmaal waren voor de winterstop lang in de kantine bij Devo blijven hangen na de wedstrijd daar, nu deden de Devo-spelers hetzelfde in de Achtmaal-kantine. „Dat hadden we vooraf afgesproken. We wisten dat we later thuis zouden zijn dan normaal. Ik was bewust niet zelf naar Achtmaal gereden, om na de wedstrijd te kunnen drinken.“
Neef
Berry reed op de heenreis met zijn neef Roger mee, ook een speler van het eerste elftal van Devo. „Eigenlijk zou ik ook met hem mee terugrijden, maar het liep anders.“
Ook de aanvoerder van hun elftal, Richard van den Boom (28), was niet zelf naar Achtmaal gereden. „Dat deed Richard nooit“, kijkt Martien de Rooy (30), verdedigende middenvelder in Devo 1, terug. „Hij zorgde altijd wel dat-ie met een ander mee terug kon rijden. Zodat-ie na de wedstrijd kon drinken. Dat vond niemand vreemd. ‘Boomke’ was niet alleen de aanvoerder van ons team, hij was bovendien de gangmaker. Hij en niemand anders.“
Martien slikt en wendt zijn blik even af. „Ik speelde al sinds de jeugd met hem samen. Op die paar jaar, dat hij in de NAC-jeugd zat, na. In de kleedkamer zaten we altijd naast elkaar. En daar zorgde hij steevast voor sfeer. Altijd was-ie aan het mieteren. Op elkaars kont slaan en zo. Maar dat is nu voorbij. Boomke doet niet meer mee. Op het veld niet en in de kleedkamer niet.“
Bij het feest in de Achtmaal-kantine waren Berry en Boomke op 17 april de laatste Devo-spelers die overbleven. Samen met een jongen uit Sint Willebrord, Thorvald, die aan zijn eerste seizoen bij Devo bezig was.
„De rest was al naar huis“, vertelt Berry. „Of nee, er was nog een groepje. Dat reed met de auto van onze Roger naar huis, die door zijn vriendin opgehaald werd. En daar zou ik eigenlijk mee terugrijden. Maar omdat het nogal krap werd met zijn vieren in het Tigra’tje van Roger heb ik mijn tas, die al in de kofferbak lag, eruit gehaald en ben ik bij Thorvald in zijn busje gestapt.“
Richard van den Boom deed hetzelfde.
Berry zucht. „Achteraf is het stom natuurlijk. Ik wist dat Thorvald gedronken had. Niet zo veel als Richard of ik, maar ik had hem een aantal pilsjes zien drinken. Misschien wel een stuk of zes. Maar ik had ook gezien dat-ie tussendoor cola dronk. En ach, ik had zelf zoveel gedronken, dat ik wellicht niet nuchter meer na kon denken. Vanaf het moment dat ik in het busje gestapt ben, weet ik ook helemaal niets meer.“
Berry kreeg de onheilstijding pas de volgende ochtend in het ziekenhuis. „Ik merkte dat ik op de intensive care lag en vroeg aan een verpleger wat er aan de hand was. Ik had een ongeluk gehad, zei hij. Meer mocht-ie niet zeggen.“
Berry dacht meteen aan zijn neef en diens vriendin. „Ik was nog in de veronderstelling dat ik met hen mee teruggereden was. Pas toen mijn ouders om half elf kwamen, kreeg ik te horen wat er werkelijk gebeurd was. De klap was enorm.“
Berry was de laatste Devo-speler die te horen kreeg wat er de zondagavond daarvoor op de terugreis vanuit Achtmaal gebeurd was. De rest van de selectie was ’s avonds en ’s nachts al ingelicht.
Zo ook Martien de Rooy. „Ik werd gebeld dat er een busje met spelers van ons elftal op de Zoeksedijk in Schijf tegen een boom gereden was. Ik was zelf op dat moment al thuis.“
Net als verschillende andere spelers ging Martien nog diezelfde avond naar de plek van het ongeval.
Al snel werd hen duidelijk wat er gebeurd was. Het busje van Thorvald was op de smalle dijkweg van de rijbaan geraakt. Bij de botsing was Richard uit het voertuig geslingerd. De aanvoerder was op slag dood. Berry liep een gecompliceerde beenbreuk op en Thorvald kwam er zonder lichamelijk letsel vanaf.
Alcohol
„Toen ik het nieuws de volgende ochtend te horen kreeg, zat Thorvald al in de cel. Omdat hij onder invloed van alcohol een verkeersongeval had veroorzaakt“, vertelt Berry. Hij pauzeert even. „Maar ik verwijt hem niks. Wij zijn zelf bij hem ingestapt, weet je? Terwijl we wisten dat hij gedronken had. Hij had voor mij ook niet de cel in gehoeven, of voor de rechter hoeven verschijnen, die hem een werkstraf oplegde. Hij is door wat hem overkomen is al genoeg gestraft. Dit was niet zijn bedoeling en dit raakt hij ook nooit meer kwijt. Als ik hoor dat zijn kind op school gepest wordt omdat zijn vader iemand doodgereden heeft, dan vind ik dat verschrikkelijk. Dit gun je niemand.“
Thorvald voetbalt inmiddels niet meer bij Devo. Hij is overgestapt naar Rood Wit in zijn woonplaats Sint Willebrord.
„Dat zijn we samen overeengekomen“, zegt Devo-voorzitter Rien Konings. „Het was voor alle partijen het beste. Niet dat wij bij de club Thorvald iets verwijten, maar je weet nooit wat er kan gebeuren als er later onder invloed van alcohol nog eens dingen gezegd worden of oude wonden worden opgereten. Dan is voorkomen beter dan genezen.“
Berry lag na het ongeval twaalf dagen in het Roosendaalse Franciscusziekenhuis. Hij weet nog precies hoe hij zich voelde, zegt-ie. „Verschrikkelijk. Aan de ene kant was er de schok omdat Boomke dood was. Aan de andere kant was er vooral schaamte. Tegenover mijn ouders en tegenover iedereen omdat we zo stom geweest waren bij Thorvald, die gedronken had, in het busje te stappen. Maar het was niet meer terug te draaien.“
Door zijn verblijf in het ziekenhuis maakte Berry niet de dagelijkse bijeenkomsten van de Devo-spelers mee op het Bosschenhoofdse sportpark in de dagen direct naar het ongeval.
„We kwamen hier iedere dag samen“, vertelt Martien. „Om te praten, te praten en te praten. Om te verwerken wat er gebeurd was. Dat gaat natuurlijk niet zomaar. Daar is tijd voor nodig. Maar door het meteen samen te gaan doen, hebben we wel een begin gemaakt. We zijn één club gebleven.“
En dat was de kern van het eerste elftal van Devo altijd al. Een vriendenclub. Jongens die samen voetbalden, samen gingen stappen en samen elkaars huizen bouwden.
„We waren met een groep van acht. Nu zijn er nog zeven.“
Begrafenis
Na het ongeval volgde de begrafenis van Richard. Bezocht door de hele selectie van Devo en het hele eerste elftal van VV Achtmaal. „Goh, wat leefden die jongens met ons mee.“
De koffietafel was in de kantine van Devo.
Een week na het ongeval moest Devo de thuiswedstrijd tegen Gloria UC spelen. „De KNVB gaf ons toestemming om die wedstrijd twee dagen uit te stellen vanwege het overlijden van Richard. Tot dinsdagavond, niet langer. Precies volgens de reglementen“, vertelt voorzitter Konings.
Devo verloor het duel met 5-4, maar hoewel de club eigenlijk nog in de race was voor de derde periodetitel, was er niemand die zich daar druk om maakte. „We begonnen met een minuut stilte en stonden met tien man aan de aftrap. Als eerbetoon aan Richard. Er speelde ook niemand met rugnummer 5, en daar zal ook nooit meer iemand bij Devo mee spelen. Dat blijft voor altijd het nummer van Boomke“, aldus Konings.
De laatste wedstrijd van vorig seizoen speelde Devo uit tegen Chaam. Opnieuw werd het 5-4, maar nu in het voordeel van de club uit Bosschenhoofd. „Ik geloof niet dat het iemand heeft beziggehouden“, zegt Martien.
Kleedkamer
Na de zomerstop begon het nieuwe seizoen, het eerste zonder Boomke. Nu draagt Martien de aanvoerdersband. „Dat was wel moeilijk, ja. Vooral omdat hij er zelf niet meer bij was. Dat hij niet meer naast mij zat in de kleedkamer. Het is toch anders. Het zal nooit meer hetzelfde zijn.“
Toch speelt Devo weer gewoon zijn wedstrijden. Vorige maand zelfs tegen Achtmaal. Thuis in Bosschenhoofd. „En opnieuw hebben we na de wedstrijd gefeest“, vertelt Martien. „Dat zouden we met Boomke erbij zeker ook gedaan hebben. Maar het werd wel heel emotioneel. Zeker toen laat op de avond Vrienden voor het leven van Jan Smit door de kantine schalde. Dat is na het ongeval toch zo’n beetje ons clublied geworden.“
Portret
In de kantine hangt inmiddels een portret van Richard van den Boom aan de muur. „Dat mag niet weg. Zo is hij toch nog steeds hier“, zegt voorzitter Konings.
Berry knikt. „Weet je? Ik zag een tijdje terug die indrukwekkende bijeenkomst van FC Utrecht. Na het overlijden daar van David di Tomasso. En die speelde nog maar een jaar bij die club. Boomke speelde al bijna heel zijn leven bij Devo. Nou is Devo natuurlijk niet te vergelijken met FC Utrecht, maar de dood van Boomke heeft ons diep geraakt. Bij ons kleine clubke was de schok wellicht nog groter dan die bij Utrecht met Di Tomasso.“
 
 
 
                                      
 
DEVO IN DE NACOMPETITIE           30-04-2006
 
 
 
       
"Voor Boomke"
Vanaf de eerste training in augustus hadden we maar 1 doel, een prijs pakken voor onze overleden aanvoerder Richard v.d.Boom.
Dat uitgerekend zijn broer John met zijn eerste balcontact de beslissende en bevrijdende treffer aantekende, maakte het alleen nog maar mooier.
Zondag 7 mei staat daarom thuis de 1e nacompetitie wedstrijd tegen DVVC uit Dongen op het programma aanvang 14.30 uur.
Niet alleen bij het 1e kunnen we terug kijken op een mooi seizoen, ook het 2e werd derde in de competitie en dat was boven verwachting.
Het 3e werd op een haar na geen kampioen en het 4e maakte na een herstart een schitterend seizoen door.
En wat te denken van de dames !
Na het vertrek van een aantal dames, werd het keurig opgevangen door het meisjes-team van Willy Brans en enkele oud speelsters. Klasse !
Ook willen we graag eens vermelden dat het veld er weer eens keurig bij lag, dank daarvoor Wim Schouw !
Naar volgend seizoen kijkend zien we eindelijk 3 talentvolle jeugdspelers doorkomen, met daarachter een goed B-team.
En de jeugd puilt uit met jeugdspelertjes. Kortom, devo leeft enorm en we kunnen daarom met een gerust hart uitkijken naar de toekomst.
 
                                             
         
 
Wedstrijd verslag Devo - UVV
Devo begon belabberd, de eerste de beste aanval van UVV was meteen raak 0-1.
De mouwen werden opgestroopt en devo werd sterker.
Uit een hoekschop maakte Richard Prins met een schitterende kopbal in het kruis 1-1.
Vlak voor rust kwam devo goed weg toen Arjan Janssen tot 2x toe de bal van de doellijn haalde.
Na de thee een beter devo met kansen.
John v.d.Boom kwam een half uur voor tijd erin en maakte de 2-1.
John zag ook nog een kopbal op de lat smoren helaas.
UVV gooide toen alles op alles, maar zonder echt gevaarlijk te worden.
Dat was devo des te meer met de counter, maar toch werd er niet meer gescoord.
De vreugde was na het laatste fluitsignaal groot.
Zondag mag devo proberen 4e klasser te worden thuis tegen DVVC, maar kan deze wedstrijd onbevangen spelen.
Vooraf zal er om 13.15 uur een voorwedstrijd gespeeld worden tussen F3 en F4.
Ook willen we iederen oproepen die devo een warm hart toe draagt naar het sportpark te komen voor de steun aan de jongens.
 
                                  
 
 
 

De bevrijdende goal van Den Braber

Door Ad Pertijs

Woensdag 15 november 2006 - 17 april 2005 is een gitzwarte dag in de geschiedenis van DEVO. Na afloop van de competitiewedstrijd in en tegen Achtmaal raakte een busje met drie spelers van de weg. Aanvoerder Richard van den Boom was op slag dood. Spits Berry den Braber raakte zwaar gewond. Zondag maakte Den Braber zijn rentree. In en tegen Achtmaal. Het werd een gedroomde rentree. Met heel veel emoties.

 
                                                                                    

 

Berry den Braber. FOTO ROBERT VAN DEN BERGE BOSSCHENHOOFD – Hij viel in, en hij scoorde. „Precies zoals ik het in die anderhalf jaar wel duizend keer gedroomd en gedacht heb. Mijn moment."

Berry den Braber (28) staat er de dag na dé rentree nog altijd van te kijken. „Ongelooflijk toch", beseft ook hij. Hoe is het mogelijk dat iets wat anderhalf jaar rotsvast in je hoofd zit, nog werkelijkheid wordt ook? Wilskracht in optima forma? Berry den Braber zegt het antwoord niet in huis te hebben. Alleen de feiten. „Echt, in die lange revalidatieperiode zat er steeds maar één ding in mijn kop. Oké, in gedachten zaten er soms mooiere goals tussen, maar voor de rest klopte alles. Het veld, de tegenstander, het moment. Het was nog een mooie goal ook." Geen panklaar intikkertje. „Zelf stuurde ik Mark Schoonen op rechts de diepte in. Hij trok de bal terug naar mij en ongeveer vanaf de penaltystip schoot ik hem beheerst onder de keeper door in het doel. Uit het boekje gewoon."

Wat volgde, zal Berry den Braber nooit vergeten. „Mijn medespelers vlogen uiteraard op me af. Maar om je heen zie je ook mensen die je maar amper kent, een traantje wegpikken. Zoveel emotie kwam er los. Uiteraard kende iedereen op het veld daar hét verhaal. Het kwam er even allemaal uit."

Hét verhaal is het verhaal van een vriendenploeg, die anderhalf jaar geleden werd getroffen door rampspoed. Gewonnen bij Achtmaal, na afloop gezellig gefeest met de tegenstander en toen die ongenadig harde klap, die tot ver buiten Bosschenhoofd gevoeld is. „Veel ploegen zeggen nu tegen ons: dit had ons ook kunnen overkomen." Voetbal en drank. „We gaan er nu anders mee om. Reken maar."

Het doet niks af aan het feit dat Den Braber eind april 2005 voor een lange weg stond. „Het eerste wat ik de specialist vroeg, was: kan ik ooit nog voetballen. Niet: kan ik ooit nog lopen. Wat toch logischer zou zijn geweest."

Zijn rechterbeen was gebroken en zijn meniscus lag aan gort. Berry den Braber wilde voetballen. Hij vond veel steun bij trainer Johan van Batenburg. Als een vriend loodste die hem door de tunnel. „Berry vertelde me steeds zijn zelfde droom: terugkomen en scoren. In Achtmaal. Iedere keer weer."

Toeval

Zondag was het zover. Van Batenburg noemt het ‘wel en geen’ toeval. „Ik had mensen te weinig voor die wedstrijd. Het tweede wilde ik niet aantasten vanwege een belangrijke wedstrijd. Toen dacht ik: dit is een mooie kans voor Berry." De spits voelde het net zo. „Natuurlijk zat sinds het bekend worden van het competitieschema de dag van 12 november in mijn hoofd. Nooit hebben we afgesproken dat ik dan ook daadwerkelijk zou spelen. Het is zo uitgekomen. Als die wedstrijd twee weken eerder op het programma had gestaan, was ik fysiek niet eens in staat geweest te spelen. Het moest gewoon zo zijn."

Berry begon zondag op de bank. Zoals afgesproken. Bij een 0-2-voorsprong liet Van Batenburg weten dat hij in de zeventigste minuut moest invallen. „Daarna scoorde Achtmaal 1-2. Ik dacht: moet ik nu nog wel invallen. Het werd spannend immers. Johan stuurde me er toch in." Hij zal hem er eeuwig dankbaar voor zijn. „Ik heb nu mijn moment gehad. Vanaf hier begint een ander verhaal." Zijn handen trekken figuurlijk een streep onder het vorige.

Emotioneel is de klap van 2005 nog niet helemaal verwerkt. „Dat is weer een ander verhaal." De gedachten van Johan van Batenburg dwalen terug naar het einde van de vorige competitie. „Bij het begin van dat seizoen hadden we afgesproken voor Richard een prijs te pakken. Op de laatste dag pas kregen we die kans. Op een periodetitel. Of het zo moest zijn viel die dag John, de broer van Richard, in. John nam de bal bij een voorzet vol op de slof en scoorde. Hij pakte de prijs voor zijn broer. Wat er toen los kwam! John is een nuchtere jongen. Hij huilde niet op de begrafenis, maar toen stroomden de tranen over zijn wangen." Kippenvelmomenten, die er nog steeds zijn.

Onlangs werd een monumentje opgericht op de plek waar Richard van den Boom verongelukte. „Mijn boom is het niet", zegt Berry den Braber na lang nadenken. Hij is er nog. Hij kan verder.

Zondagavond zat Berry den Braber weer even samen met Johan van Batenburg. Met een lach op het gezicht denkt hij eraan terug. „Ik zei: dat wordt een moeilijke keuze volgende week, Johan. Je hebt nu drie spitsen. Hij maakte me echter direct duidelijk dat er zondag ook een dikke streep is getrokken onder een bepaalde periode. Vanaf nu ben ik weer gewoon speler. Anderhalf jaar was Johan op de eerste plaats een vriend. Zondag zei hij fijntjes: ‘Berry, vanaf nu is het weer gewoon trainer voor jou’."

 
 
                            
 
 
 
 
 
<bgsound src="http://www.boomke.nl/2010/"http://www.boomke.nl//2010/Jan%20smit%20vrienden%20voor%20het%20leven%20met%20songtekst.%20(22)%20%20142.mp3 ">
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl